Najstarsza część - ogród barokowy. Obecny jego wygląd zawdzięczamy rekonstrukcji wykonanej według projektu profesora Gerarda Ciołka w latach 50-tych XX w. Górny taras ogrodu, zgodnie z zasadami sztuki barokowej, odnosi się do układu wnętrz pałacowych. Sypialnie i antykamery królewskie odwzorowują pary parterów kwiatowych, a narożne gabinety to symetryczne, trójkątne kwietniki. Zespół pałacowo – ogrodowy w Wilanowie króla Jana III Sobieskiego, uformowany w latach 1677 – 1694 według francuskiego typu założenia rezydencjonalnego entre cour et jardin, charakteryzuje się dwudzielnym dziedzińcem od frontu pałacu i rozplanowanym na wspólnej z nim osi kompozycyjnej ozdobnym ogrodem za tymże pałacem. Sam ogród wilanowski, przynależący do barokowych ogrodów wielodzielnych tarasowych, rozłożony był na dwóch poziomach, oddzielonych ceglanym murem oporowym. Składał się też z kilku części. Jego partia centralna, ściśle związana z architekturą rezydencji i stanowiąca, zgodnie z regułami baroku, jego analogię oraz przedłużenie treści jego wnętrz, otrzymała charakter ozdobnego ogrodu włoskiego, zwanego „galanteryjnym”. Ogród krajobrazowy angielsko-chiński znajduje się w południowej części parku wilanowskiego powstał około 1784 roku na zlecenie Izabelli Lubomirskiej. 1799-1821 - Stanisław Kostka Potocki i jego żona Aleksandra powiększają ogrody w części północnej o angielski park krajobrazowy.